Metro 2033: The Last Refuge to gra typu FPS, zawierająca liczne elementy charakterystyczne dla survival horroru i cRPG. Osadzona w stosunkowo niedalekiej przyszłości fabuła opowiada o nuklearnej apokalipsie, wskutek której ludność wszystkich miast uległa anihilacji, zaś same środowisko doświadczyło potężnego napromieniowania i nieprawdopodobnej degradacji. Ocalała jedynie kilkutysięczna garstka ludzi, która akurat w momencie apokalipsy znajdowała się w moskiewskim metrze, największym w historii schronie przeciwatomowym.

Społeczność, egzystująca na terenie rosyjskiego metra, z pewnością nie ma łatwego życia. Nie brakuje co prawda czystej wody oraz tlenu (dzięki skonstruowanym systemom oczyszczania), elektryczności (generatory prądotwórcze), a nawet żywności produkowanej w podziemnych farmach, ale wszystko to nie zmienia jednak faktu, iż epoka dominacji człowieka nad Ziemią odeszła do historii. Żyjące na powierzchni zwierzęta uległy bowiem różnego rodzaju mutacjom, stając się bardzo groźnymi monstrami. To właśnie te organizmy z powierzchni pewnego razu zaczęły nękać mieszkańców północnej strefy schronu, zwanej VDNH. Z czasem ich ataki stały się coraz groźniejsze, a zwarta defensywa, zorganizowana przez mieszkańców tej części obiektu, z czasem została silnie przetrzebiona. Gracz rozpoczyna rozgrywkę od przejęcia kontroli nad jednym z młodych mieszkańców VDNH, który ma za zadanie przedostać się do legendarnego Polis, centralnej części metra, powiadomić tamtejszych mieszkańców o zbliżającym się niebezpieczeństwie i jednocześnie poprosić o wsparcie nadwątlonych linii obrony. Oczywiście podróż do serca schronu nie jest usłana fiołkami, nie wspominając już o różach – na każdym kroku czyhają bowiem niebezpieczeństwa, gwarantujące potencjalnemu graczowi nieprzerwanie szybką akcję w podziemnych tunelach moskiewskich. Na swej drodze napotykamy wiele różnego rodzaju ekwipunku, w tym broni i pojazdów, który znacząco ułatwia przeżycie w tych trudnych, nieprzyjaznych realiach. Wiele czasu spędzamy także na poznawaniu tamtejszego świata – mimo tak strasznej przeszłości, ludzkość nadal pała miłością do ideałów, szczególnie politycznych, co owocuje licznymi ugrupowaniami ideologicznymi: komunistami, demokratami, autokratami itd., które mają swoje wpływy na całym obszarze schronu.

Gracz nie jest jednak skazany na przeobrażanie się w Duke Nukema. Może oczywiście skupić się na czystej walce, eliminując po drodze hordy wrogów, jednak miłośnicy nieco subtelniejszych sposobów na radzenie sobie z przeciwnościami losu mogą przyjąć nieco bardziej wysublimowaną formę walki (przywodzącą na myśl takie pozycje, jak Thief, Hitman czy Splinter Cell). Przyjęcie odpowiedniej taktyki ma czysto ekonomiczne konsekwencje – naboje pełnią bowiem w grze rolę waluty, więc jeśli nasz styl gry wymaga od nas pochłaniania całych oceanów amunicji, musimy się liczyć z koniecznością zdobycia odpowiedniej ilości funduszy. Walka z pewnością nie należy do najłatwiejszych elementów Metro 2033, gdyż przeciwnicy wyposażeni są w skomplikowane algorytmy Sztucznej Inteligencji i w efekcie zachowują się bardzo naturalnie, a na polu bitwy korzystają z czysto „ludzkich taktyk”, takich jak uniki, przegrupowania czy wykorzystywanie ukształtowania terenu. Wrażenie robi także wizualizacja podziemnego miasta – każdy obywatel żyje własnym życiem, zajęty jest swoimi sprawami i jego egzystencja nie ogranicza się tylko do wypowiadania kilku kwestii. Mieszkańcy gotują obiady, czytają książki, piją herbatę, dzieci bawią się zabawkami itd. Także opowiadana w grze historia nie jest całkowicie liniowa i przytomni gracze w niektórych momentach mają wpływ na dalsze losy ludzkości, co owocuje różnym zakończeniem, w zależności od podjętych decyzji i działań. Na uwagę zasługują również liczne anomalie natury fizycznej – gracz może doświadczać niematerialnych wizji, zaburzeń grawitacyjnych czy energetycznych skrzepów.

Program wykorzystuje autorski silnik 4A-Engine, nowoczesny i zdolny do pełnej sprzętowej współpracy z platformami nowej generacji, w tym konsolami typu PlayStation 3 oraz Xbox 360. Warto wspomnieć o psycho-optycznej percepcji postaci, sterowanej przez gracza oraz o bogatym
wachlarzu graficznych technologii, wykorzystywanych w szacie wizualnej Metro 2033: The Last Refuge - są to m.in. pełne dynamiczne oświetlenie, miękkie cienie HDR, ocular adaptation, DOF czy motion-blur.

Battlefield: Bad Company 2 to kontynuacja świetnej gry taktycznej współtworzonej przez firmy Digital Illusions i Electronic Arts. Pierwsza część została wydana w 2008 roku i była kolejną po Battlefield 2: Modern Combat udaną próbą przeniesienia pecetowej serii na konsole (Xbox 360 i PlayStation 3).

W drugiej odsłonie cyklu po raz kolejny wcielamy się w członka tytułowej niesławnej kompanii, złożonej z raczej niezbyt poprawnych żołnierzy. Jak zwykle ekipa znalazła się w centrum niezwykle niebezpiecznych wydarzeń i ponownie bierze udział w zakrojonym na ogromną skalę konflikcie zbrojnym. Aby poznać ciekawą historię musimy przemierzyć między innymi ośnieżone szczyty górskie, gęstą dżunglę i zapyziałe małe wioski.

Zabawa zasadniczo nie różni się od pierwowzoru, gdyż twórcy postanowili kontynuować i rozwinąć najlepsze elementy jedynki. Otrzymujemy więc całkiem sporo okazji do wykorzystania licznych pojazdów, których w tej części jest jeszcze więcej. Bitwy z ich udziałem są spektakularne i iście epickie. W nasze ręce oddano także bardzo pokaźny arsenał złożony z rozmaitych broni i sprzętu. Sednem rozgrywki jest oczywiście sianie zniszczenia – większość obecnych w grze obiektów może ulec destrukcji.

Tytuł wykorzystuje ogromne możliwości zaawansowanego silnika graficznego Frostbite, który został użyty już w pierwszej części serii. Wykreowane przez twórców krajobrazy są więc niezwykle szczegółowe, a cała zabawa jest bardzo dynamiczna. Oprócz rozgrywki dla pojedynczego gracza, autorzy standardowo przygotowali kilka trybów gry sieciowej. W Bad Company 2 pojawiają się znane z poprzednich odsłon Conquest i Rush, a także dwie zupełnie nowe opcje rozgrywki koncentrujące się na drużynach, czyli kilkuosobowych grupkach graczy tworzonych w obrębie jednej strony konfliktu.
Wymagania Sprzętowe

Core 2 Quad 2.3 GHz,
2 GB RAM,
karta grafiki 512 MB (GeForce GTX 260 lub lepsza),
10 GB HDD,
Windows XP/Vista/7

ockstar Games ( producent )
Rockstar Games ( wydawca )
Cenega Poland ( dystrybutor PL )
gry akcji ( TPP )
13 kwietnia 2010 ( światowa data premiery )
16 kwietnia 2010 ( data wydania w Polsce )
13 kwietnia 2010 ( data premiery w USA )

wymagania sprzętowe: Core 2 Quad 2.4 GHz, 2 GB RAM, karta grafiki 512 MB (GeForce 8600 lub lepsza), Windows XP/Vista

Zbiór obu dodatków do gry "Grand Theft Auto IV". W "The Lost and Damned" wcielamy się w członka gangu motocyklowego, a w "The Ballad of Gay Tony" sterujemy postacią asystenta króla klubów nocnych.
Episodes from Liberty City jest kompilacją dwóch dodatków DLC do gry Grand Theft Auto IV, a mianowicie The Lost and Damned oraz The Ballad of Gay Tony. W przeciwieństwie do właściwych rozszerzeń, które były oferowane wyłącznie w cyfrowej dystrybucji, opisywany zestaw sprzedawany jest w klasycznej formie pudełkowej. Warto jednocześnie zaznaczyć, iż do uruchomienia Episodes form Liberty City nie jest wymagane posiadanie podstawowej wersji GTA IV.
W The Lost and Damned wcielamy się w postać Johnny’ego Klebitza, jednego z bardziej zasłużonych członków tytułowego gangu motocyklowego The Lost. Główny bohater do niedawna sprawował funkcję tymczasowego przywódcy formacji, nadzorując wszelkie przejawy jej działalności. Sprawy skomplikowały się jednak po powrocie z odwyku dawnego lidera The Lost – Billy’ego Greya. Zawarte przez Johnny’ego cenne sojusze zostają zerwane, a do walk o przejęcie wpływów wkracza konkurencyjny gang Angels of Death.
Fabuła The Lost and Damned w pewnym stopniu pokrywa się z wydarzeniami z głównej gry, a ponadto spotykamy wiele znanych z podstawowej wersji postaci, w tym samego Niko Bellica. Główną część składową tego dodatku stanowią nowe misje, w większości przypadków zakładające wykorzystanie mechanicznych rumaków. Nie jesteśmy ponadto zdani wyłącznie na siebie, gdyż w wielu zadaniach towarzyszą nam inni członkowie The Lost.
Lista pozostałych atrakcji The Lost and Damned obejmuje możliwość korzystania z nieznanych wcześniej typów broni (m.in. granatnik, strzelba bojowa, kij bilardowy, obrzyn), nowych środków transportu (m.in. kilkanaście modeli motocykli, ciężarówki) oraz uczestniczenia w interesujących mini-grach (m.in. siłowanie się na rękę). Znacznie poprawiono też multiplayer, wzbogacając go o takie tryby zabawy jak Club Business (jazdy w szyku z innymi członkami gangu i wykonywanie zlecanych zadań), Lone Wolf Biker (ucieczka w pojedynkę przed kilkunastoma przeciwnikami na motocyklach) czy Witness Protection (ochrona świadków).
W The Ballad of Gay Tony przejmujemy kontrolę nad postacią pochodzącego z Dominikany Luisa Lopeza. Główny bohater jest typowym gangsterem, ale i zarazem osobistym asystentem króla nocnych klubów Tony’ego Prince’a, któremu nadano żartobliwy przydomek Gay Tony. W trakcie rozgrywki najwięcej czasu spędzamy w prowadzonych przez Prince’a dyskotekach, próbując równolegle utrzymać swojego pracodawcę przy życiu. Okazuje się mianowicie, iż Tony zaciągnął pożyczki u niewłaściwych osób, które nie przebierają w środkach by odzyskać należne im fundusze.
Fabuła The Ballad of Gay Tony obfituje w rezultacie w wiele dynamicznych sekwencji walk, rozgrywających się nie tylko na przedmieściach i w klubach, ale i też w ścisłym centrum miasta. W trakcie rozgrywki oprócz samego Tony’ego poznajemy również wiele innych ciekawych osobistości, jak chociażby prowadzącego ekscentryczny styl życia Yusufa Amira.
Oprócz nowego wątku fabularnego w The Ballad of Gay Tony możemy liczyć na inne ważne usprawnienia, wśród których na uwagę zasługuje dodanie znanych z Grand Theft Auto: Vice City wózków golfowych, nowego modelu śmigłowca, potężnych giwer (m.in. karabin szturmowy, shotgun z eksplodującymi pociskami, zdalnie detonowane ładunki wybuchowe), luksusowych limuzyn, jachtów czy też nieocenionych przy zeskakiwaniu z dużych wysokości spadochronów. Nie zabrakło także wielu prostych mini-gier powiązanych z faktem częstego odwiedzania przybytków Tony’ego.
Akcja obu dodatków rozgrywa się w Liberty City, a więc w mieście doskonale znanym z Grand Theft Auto IV. Metropolia ta doczekała się szeregu drobnych usprawnień. W The Lost and Damned badamy kilka niedostępnych wcześniej magazynów oraz siedzibę tytułowego gangu motocyklowego, zaś w trakcie rozgrywki w The Ballad of Gay Tony składamy liczne wizyty w klubach nocnych i odbywamy podróż po tunelach metra. Niewątpliwą atrakcją Episodes from Liberty City jest rozszerzenie oferty lokalnych stacji radiowych o nowe audycje, reklamy oraz licencjonowane utwory muzyczne. The Lost and Damned oferuje w tym względzie głównie utwory rockowe, natomiast w przypadku The Ballad of Gay Tony możemy liczyć na skoczne melodie charakterystyczne dla dyskotek.

wymagania sprzętowe:


Core 2 Quad 2.4 GHz
2 GB RAM
karta grafiki 512 MB (GeForce 8600 lub lepsza)
18 GB HDD
Windows XP SP3/Vista SP1


Grand Theft Auto IV to ukazana z perspektywy trzeciej osoby gra akcji, będąca kolejną odsłoną bestsellerowego i kontrowersyjnego zarazem cyklu, który swymi korzeniami sięga do 1997 roku. Opisywany produkt jest pecetową konwersją jednej z najwyżej ocenianych i najlepiej sprzedających się pozycji w historii elektronicznej rozrywki.

Fabuła gry koncentruje się wokół Niko Bellica, bohatera, który za namową kuzyna Romana postanowił opuścić Europę Wschodnią i przybyć do Stanów Zjednoczonych. Niestety, na miejscu okazało się, że zastana przezeń rzeczywistość daleko odbiega od tej opisanej przez krewnego. Roman skłamał, że posiada dwie żony, sporych rozmiarów kolekcję samochodów oraz pokaźne konto w banku. Co więcej, niesforny krewniak nieustannie wpada też w nowe kłopoty, z których Niko musi go stale wyciągać.

Kuzyn to pierwszy zleceniodawca Bellica, jednak wraz z postępami w rozgrywce nasz podopieczny zapoznaje się z lokalną siatką przestępców, którzy stają się kolejno jego szefami. Kontakt z gangsterami odbywa się najczęściej za pośrednictwem telefonu komórkowego, z pomocą którego możemy nie tylko dzwonić i odbierać połączenia, ale także wysyłać zdjęcia oraz przechodzić do trybu multiplayer. Urządzenie da się w dużym stopniu personalizować, wzbogacając je o dzwonki czy nowe menu, ściągnięte wprost ze specjalnej, stworzonej wyłącznie na potrzeby GTA IV, wersji Internetu.

Miejscem rozgrywki uczyniono wirtualne miasto Liberty City, do złudzenia przypominające Nowy Jork i zawierające typowe dla tej metropolii budowle (m.in. odpowiednik Statuy Wolności, Most Brooklyński i Empire State Building). Lokację podzielono na pięć dzielnic: Broker (Brooklyn), Algonquin (Manhattan), Dukes (Queens), Bohan (Bronx) i Alderney (New Jersey). Wirtualne środowisko zostało całkowicie zurbanizowane, a rozwinięta sieć dróg i nowoczesna architektura zachęcają do ciągłej eksploracji.

Wykonując konkretną misję, należy najpierw przebrnąć przez labirynt ulic, aby dotrzeć do ostatecznego celu, zaznaczonego na mapie miasta. Trasę można pokonać pieszo, z pomocą słynnych, żółtych taksówek bądź też skradzionym pojazdem, wśród których znajdują się motocykle oraz samochody. Prócz nich w grze dostępna jest też kolej, motorówki oraz helikoptery. Tradycyjnie w czasie poruszania się wybranym wehikułem możemy słuchać radiowej muzyki, emitowanej przez 18 zróżnicowanych stacji. Jedną z zaimplementowanych rozgłośni prowadzi Lazlow, znany z wcześniejszych odsłon serii, inne – takie gwiazdy, jak zwyciężczyni konkursu Eurowizji, Ukrainka Rusłana czy legenda rocka, Iggy Pop.

Po dotarciu na wyznaczone miejsce niejednokrotnie trzeba zmierzyć się z licznymi oponentami – w tym celu można skorzystać z zaoferowanego arsenału broni (zawierającego m.in. pistolety, różnego rodzaju karabiny, a nawet wyrzutnię rakiet). Istotne jest, że akcja rozwija się w zależności od podejmowanych decyzji i kolejności wykonywania otrzymanych zadań. Pozwala to graczowi wpływać na bieg aktualnych zdarzeń oraz zachęca go do ponownego rozpoczęcia zabawy.

W przygotowaniu dopracowanej i bogatej w szczegóły oprawy wizualnej developerzy wykorzystali silnik RAGE (Rockstar Advanced Game Engine), wspierając go dodatkowo odpowiedzialnym za fizykę modułem Euphoria. Dzięki zastosowaniu tych technologii użytkownik obserwuje niesamowitą grę cieni, refleksy świetlne, dym mieszający się z powietrzem i dopieszczoną animację postaci omijających dziury w chodniku, noszących siatki z zakupami czy siedzących na ławkach. Spore wrażenie robią również wschody i zachody słońca, diametralnie wpływające na wygląd i kolorystykę szarego z reguły miasta. Oprawa jest odpowiednio ładniejsza w wersji na PC w stosunku do konsol stacjonarnych PS3 i X360.

Ponadto, w edycji przeznaczonej na komputery osobiste Grand Theft Auto IV zawiera ulepszony system celowania, opcje oglądania powtórki z ostatnich 30 sekund gry, a także bardziej rozbudowany tryb multiplayer. Program korzysta również z usługi Games for Windows Live.